Moi je crois pas !

Met ironie, en zelfs met een zekere kwaadaardigheid, schetst hij een bijtend portret van een in zichzelf gekeerd en „tot de nok toe volgepropt” Frankrijk. In deze tragikomische klucht verdrijven mevrouw en meneer hun alledaagse verveling door ruzie te maken. De een gelooft het, de ander niet; een heuse strijd die hen in leven houdt. Naast de verwoestingen van de tijd en de routine van het leven als koppel, schetst Grumberg met veel plezier de maatschappelijke tekenen van nivellering naar beneden, intellectuele verarming, angst voor de ander en verdomming. Op de achtergrond weerspiegelt de voortdurende stroom van televisieprogramma’s hun relatie met de buitenwereld door het prisma van het hypnotiserende witte licht van de schermen. Hyperverbonden en uitgeput lopen we het risico op „infobesi